Wydawnictwo: Otwarte

Liczba stron: 198

Moja ocena : 5/6

Mało mnie ostatnio było w blogosferze, ale  wszystko, co się u mnie działo (a uwierzcie, było tego sporo), spowodowane było natłokiem spraw związanych z końcem roku szkolnego i ważnym egzaminem, który swoją drogą zdałam w środę. Dlatego dopiero teraz mogę mówić o wakacjach.

Jednakże czas wakacyjny wiąże się u mnie z nadrabianiem zaległości czytelniczych i recenzenckich, których niestety trochę się nazbierało. Mam przestój w czytaniu i opisywaniu, ale jestem dobrej myśli, że teraz pójdzie mi już z górki. 

W trakcie mojej przymusowej przerwy od bloga, zaglądałam okazjonalnie na FB i znalazłam genialną promocję Znaku - do godziny 11.00 można było kupić książki po 8,90 zł. Skorzystałam oczywiście, bo nie byłabym sobą i kupiłam dwa tytuły: "Jaśki reaktywacja", czyli kolejny tom przygód szalonych braciszków, o których pisałam w TYM poście oraz powyższe "Facecje" Patryka Brylińskiego i Macieja Kaczyńskiego. 

"Facecje", a właściwie screeny z tej książki,  przewijały mi się często na FB, a jako że lubię taki rodzaj humoru, postanowiłam przekonać się, czy cała książka jest tak zabawna, czy ma tylko genialne "momenty".

Nie wiem, czy są wśród moich czytelników osoby, które nie  kojarzą "Facecji", jeżeli jednak takie są, to pokrótce przedstawię wam, o co w nich chodzi.

Książka składa się z dialogów, wywiadów, memów, screenów wiadomości prywatnych czy smsów, postaci literackich bądź historycznych, które mogły by mieć miejsce naprawdę, gdyby owe postacie żyły współcześnie i aktywnie korzystały z mediów społecznościowych. 

Cała atrakcja polega na tym, że dialogi i wypowiedzi są związane z faktycznymi wydarzeniami bądź osiągnięciami owych osób. Wszystko przedstawione w tak zabawny sposób, językiem współczesnym, że całość wypada naprawdę dobrze i reprezentuje sobą inteligenty humor (choć czasami nie wolny od wulgaryzmów)

W książce możemy prześledzić rozmowy literatów, bohaterów książkowych, postaci historycznych czy biblijnych, a z nich moim absolutnym faworytem jest screen z tablicy Robinsona Cruzoe. Zresztą zobaczcie sami:

Na drugim miejscu plasuje się tag #PozytywneWakacje, z postaciami z nowel:

Zdaję sobie sprawę, że nie wszystkim czytelnikom "Facecje" mogą się podobać. Przemawiają zwłaszcza do młodych czytelników, którzy doskonale orientują się w zawiłościach społecznościówek i nie obcy jest im humor z nimi związany, tagi czy skróty myślowe. Jednakże jak widać, starsi czytelni też mogą się doskonale bawić podczas lektury.

Wielkim plusem tej książki jest fakt, że nawet osoba która niezbyt dobrze orientuje się w historii powszechnej bądź literaturze, posiadające elementarną wiedzę na ten temat, rozumie żarty i aluzje, do których nawiązują autorzy książki. A jeżeli zdarzy się, że jakieś dialogi są niezbyt dla niego zrozumiałe, to może właśnie czytelnik skłoni się do sięgnięcia po jakieś informacje na ten temat. 

Mnie osobiście taka forma humoru bardzo odpowiada. Śmiałam się nie jeden raz podczas lektury, choć zdaję sobie sprawę, że taka forma skrótowo - obrazkowa treści, przez niektórych może nawet nie być uznawana za książkę i nie akceptowana. Wydaje mi się jednak, że "Facecje" mają więcej pozytywów, niż negatywów, a świadczyć o tym może fakt, że są naprawdę fajnym pomysłem na przekazanie z przymrużeniem oka, wiedzy historycznej bądź znajomości lektur. Oczywiście na poziomie bardzo elementarnym, z zarysem sytuacji, ale podane czytelnikowi w bardzo przystępny, inteligentny i zabawny sposób. I to jest największym sukcesem "Facecji".

Sardegna

Wydawnictwo: Otwarte

Liczba stron: 360

Moja ocena : 5/6

Bardzo lubię powieści obyczajowe. Pozwalają mi one na odstresowanie się i miłe spędzenie czasu. Ale tak po prawdzie, najbardziej lubię te obyczajówki, które poza miłą rozrywką dostarczają także ciekawego tematu do rozmyślań, niosąc ze sobą jakiś głębszy przekaz.

Powieści mówiących, że miłość czeka za progiem, wystarczy tylko przenieść się na prowincje bądź zostać współczesną Bridget Jones, jest sporo. Nie twierdzę, że są one złe (sama czytam je w sporych ilościach), ale nie zapadają w pamięć na dłużej. Natomiast nietypowe historie, wyróżniające się czymś niezwykłym, rzadkim wątkiem, a do tego jeszcze skłaniające do refleksji, to naprawdę interesująca sprawa.

"Samulka" jest taką powieścią nietypową. Powiedziałabym, że jest z gatunku "uduchowionych". Ma bardzo rozbudowany wątek religijny, przez to może nie wszystkim czytelnikom przypaść do gustu. Uważam jednak, że jest to rzadki motyw w powieściach obyczajowych, więc warto zwrócić na niego uwagę. Owszem czasami w takich kobiecych książkach pojawia się wiara, zaangażowanie bohaterki w sprawy religijne,  ale nigdy nie spotkałam się z przypadkiem, że jest to kwestia dominująca. Tym na pewno "Samulka" różni się od innych. 

Ewa kobieta trzydziestoletnia, jest osobą zamkniętą w sobie, "dziwaczką", zafiksowaną na swoich wewnętrznych problemach i rozważaniach. Taką postacią może się wydawać na pierwszy rzut oka, jednak tak po prawdzie kobieta zmaga się z głęboką depresją i olbrzymim poczuciem winy. Wszystko za sprawą tragicznych wydarzeń, do których doszło przed laty. Ewa od tamtego momentu nie potrafi żyć normalnie. Zmaga się z pogłębiającą depresją, pogarszającym się z każdym dniem, nastrojem, z poczuciem, że jest nic nie wartą, beznadziejną, brzydką kobietą. W swoich problemach i wewnętrznych rozterkach, zamyka się tak bardzo, że nawet najprostsze, codzienne czynności sprawiają jej olbrzymi kłopot. Ewa nie potrafi rozmawiać z ludźmi, nawet zakupy w pobliskim sklepie są dla niej udręką. Ulgę w codziennych zmaganiach przynosi jej mały rytuał, związany z piciem kawy, jedzeniem słodyczy, wizytą w kwiaciarni, a kolejno także piesek, którego po batalii z samą sobą, wzięła ze schroniska. 

Ewa jest bardzo skupiona na tym, żeby nie zwariować. Rozmawia więc, ale z bohaterami literackimi przeczytanych książek. To przenikanie do ich świata pozwala jej, wbrew pozorom, zachować balans i zdrowe zmysły. Ewa ma też plan awaryjny. Zamknięty w małym pudełeczku z lekarstwami w walizce na strychu.  I jakoś egzystuje. Z godziny na godzinę, z dnia na dzień...

Samulki to miejsce ulokowane gdzieś na końcu świata, i mają one w stosunku do Ewy nieco inne plany. Mała społeczność zamieszkująca wioskę, ludzie prości, swojscy, religijni, zauważają, że z Ewą dzieje się coś niedobrego. Postanawiają włączyć ją w swoje sprawy, a znaczną rolę odegra w tym miła, parafialna kawiarnia "Pod Aniołem".

Tak, jak zaznaczyłam na początku, wątek wiary, zaufania Bogu, poświęcenia mu swoich spraw i problemów, zajmie w tej historii sporo miejsca. Ewa pozna, czym jest prawdziwy kontakt z ludźmi i uświadomi sobie, że jej życie może wyglądać zupełnie inaczej. Kobieta uczy się na nowo relacji z Bogiem i odkrywa, że może czerpać ze swojej wiary siłę, do zmiany swojego życia.

Będzie więc bardzo "duchowo", ale uprzedzałam, że "Samulka" to powieść zupełnie inna niż wszystkie. Jeżeli ktoś nie lubi wątków religijnych w powieści, warstwy duchowej, rozważań moralnych, związanych z wiarą, ani przemiany wewnętrznej bohaterów, raczej nie będzie zadowolony z lektury. Osobiście przeczytałam "Samulkę" z przyjemnością odnajdując w niej coś zupełnie świeżego i nowego, czego jeszcze nie spotkałam w innych powieściach obyczajowych.

Sardegna

Wydawnictwo: Otwarte

Liczba stron: 512

Moja ocena : 6/6

Raz na jakiś czas trafiam na książkę, która teoretycznie nie jest w moim stylu, a praktycznie okazuje się być strzałem w dziesiątkę. Niedawno pisałam o takiej książce, była to "Time Riders. Jeźdźcy w czasie" Alexa Scarrow.

Z "Piątą falą" było podobnie. Otrzymałam przedpremierowy skrypt w postaci kilkudziesięciu pierwszych stron, ale zapowiedź powieści s-f, utrzymanej w klimacie "Drogi" Cormaca McCarthy'ego, to nie do końca było to, na co miałam aktualnie ochotę. 

Stwierdziłam, że tylko przejrzę, o czym właściwie jest ta nowość Otwartego ... i ocknęłam się sześćdziesiąt stron później, zamykając ostatnią stronę skryptu! To nie do pomyślenia! Jak to, "Piąta fala" nadejdzie 14 sierpnia? A co ja mam robić do tego czasu?  Muszę przeczytać całość, natychmiast!

I tak oto miałam możliwość prześledzenia "Piątej fali" przedpremierowo, a lektura, uwierzcie, była warta każdej, poświęconej jej minuty.

Analogia do "Drogi" jest bardzo wyraźna. Ziemia pogrążona jest w chaosie po ogromnym kataklizmie, zasiedlona przez nielicznych ocalałych, którzy walczą o przetrwanie. O ile w "Drodze" nie bardzo wiemy, co doprowadziło do takiej apokalipsy, to w "Piątej fali" wszystko wyjaśnia się praktycznie od razu.

Obca cywilizacja w czterech krokach, przeprowadza inwazję na naszą planetę. Pierwszą falą staje się Ciemność, czyli wysłanie w kierunku Ziemi impulsu elektromagnetycznego, który całkowite odcina ludzi od energii elektrycznej. Drugą falą jest Powódź, a dokładnie, wszelkie tsunami, trzęsienia ziemi, wybuchy, ruchy tektoniczne, które powstają na skutek zrzucenia na nasz glob olbrzymiego pocisku. Trzecią falą jest Zaraza, naturalna konsekwencja pierwszej i drugiej fali. Czwartą falą stają się Uciszacze, czyli drony, wysyłane ze statku macierzystego, aby wyeliminować żyjących niedobitków.

Jako że cel Obcych już po drugiej fali staje się jasny, a wyeliminowanie absolutnie całej ludzkiej populacji, bez szans na jej przetrwanie, było tylko kwestia czasu, ocaleni zaczynają wypatrywać Piątej fali, która ma zwieńczyć dzieło zniszczenia. Jednak nawet w najśmielszych snach, nie przypuszczają, czym zaskoczą ich najeźdźcy.

W oczekiwaniu na najgorsze, garstka ocalałych krąży po okolicy, próbując przeżyć. Robi tak też Cassie, nastolatka, która jako jedyna z rodziny przetrwała aż do tej pory. Dziewczynę przy życiu trzyma fakt, że jej malutki braciszek zostaje zabrany do obozu dla ocalałych dzieci. Cassie stawia sobie za cel odnalezienie Sammy'ego, jednak samotna wędrówka, wieczny strach i ucieczka przed Uciszaczami nie ułatwia realizacji planu.

Nieoczekiwanej pomocy udziela dziewczynie inny ocalały nastolatek, Evan. Czy razem uda im się odnaleźć Sammy'ego? Czas ucieka, a Piąta fala nadejdzie w najmniej oczekiwanym momencie, w postaci, której nikt się nie spodziewa. Czy ludzkość znajdzie sposób na uratowanie swojej planety? Komu można zaufać? Jak przeżyć?

"Piąta fala" to Pożeracz. Pożeracz emocji i czasu. Pięćset stron (nie licząc pierwszych sześćdziesięciu w skrypcie, które przeczytałam wcześniej) pochłonęłam w jeden wieczór. Nie dajcie się zwieść pozorom, nie jest to banalna historia. Może i nastolatka jest główną bohaterką, może i momentami wyraża się dość infantylnie, ale ileż emocji dostarcza ta książka! Sporo w niej znalazłam z wyżej wspomnianej "Drogi". Może fabuła jest trochę mniej przygnębiająca i mniej dojrzała, ale równie sugestywna i działająca na wyobraźnię. Prawdziwy wakacyjny hit. Mam nadzieję, że będzie to strzał w wydawniczą dziesiątkę, a ekranizacja, która się szykuje, filmowym przebojem.

Sardegna

 

Wydawnictwo: Otwarte 

Liczba stron: 333

Moja ocena : 3/6

Lubię skandynawskie kryminały. Może nie czytam ich jakąś zastraszającą ilość, ale znam trylogię Millenium, większość części sagi Camilli Lackberg i pierwszy tom serii Mari Jungstedt.

"Burza z krańców ziemi" to początek kolejnej sagi. Tym razem osobą spajającą wszystkie tomy jest szwedzka prawniczka Rebeka Martinsson.

Kobieta wraca do swego rodzinnego miasta, aby pomóc przyjaciółce oskarżonej o brutalne zabójstwo własnego brata. Zamordowany Wiktor Strandgard był młodym, charyzmatycznym członkiem Wspólnoty Religijnej. Został rytualnie okaleczony i znaleziony martwy na podłodze kościoła. W mieszkaniu jego siostry, Sanny zidentyfikowano potencjalne narzędzie zbrodni. Więc kiedy w stosunku do niej zostaje wydany nakaz aresztowania, ta zwraca się do dawnej przyjaciółki i prosi ją o pomoc.

Powrót Rebeki do rodzinnego miasta nie jest łatwy. Ze Wspólnotą Religijną, do której należał Wiktor wiążą się trudne wspomnienia, dodatkowo stosunki z rodziną Sanny i Wiktora są bardzo napięte i nie ułatwiają obrony oskarżonej.

Rebeka będzie musiała stawić czoła oskarżeniom przeciwko przyjaciółce, zaopiekować się jej dwiema córkami, ale przede wszystkim będzie musiała zmierzyć się z własną przeszłością. Jaką tajemnicę skrywa Wspólnota? Co kryje się za jej murami? Kto jest uczciwy, a kto kłamie? Na te i inne pytania znajdziecie odpowiedź czytając ową powieść.

Ale... No właśnie, teraz pytanie: skoro intryga jest całkiem interesująca, akcja spójna, klimat skandynawski zachowany, to dlaczego tylko 3/6? Otóż, wynudziłam się strasznie, wymęczyłam tę książkę po prostu.

Najbardziej interesujący, moim zdaniem, fakt, o którym czytamy na okładce książki:

"Na podłodze prowincjonalnego kościoła w północnej Szwecji leży brutalnie okaleczone ciało mężczyzny. Gdy życie z niego uchodzi, on myśli o swojej poprzedniej śmierci."

Wyd. Otwarte 2008

został beznadziejnie wyjaśniony na pierwszych paru stronach. To mnie już na początku zniechęciło.

Kolejno, bierna postawa Sanny. Chociaż bierna, to mało powiedziane. Jej dzieci były bardziej życiowe od niej samej. Jak można być tak irytującą, dorosłą kobietą! Właściwie to więcej bohaterów było nieżyciowych, niepasujących do tej powieści i irytujących.

Intryga kryminalna też mnie jakoś nie zachwyciła. Śledztwo prowadzone niemrawo, właściwie toczyło się poza bohaterami.

Najsłabszy kryminał skandynawski, jaki do tej pory czytałam. Raczej nie sięgnę po kolejne części. Zdecydowanie bardziej odpowiada mi styl kryminałów Camilli Lackberg. O Stiegu Larssonie nawet nie wspomnę bo to zupełnie inny poziom literacki

Książkę przeczytałam w ramach marcowego wyzwania Trójka e-pik. Więcej szczegółów znajdziecie TU 

Sardegna

Wydawnictwo: Otwarte
Liczba stron: 480
Moja ocena : 4/6

"Kacper Ryx i tyran nienawistny" to trzecia część przygód tytułowego bohatera, tocząca się w czasach panowania Stefana Batorego. Dla zainteresowanych dodam, że pierwsze dwa tomy powieści odnosiły się do rządów Zygmunta Augusta i Henryka Walezego. Tą informację znalazłam w opisach książek, bo niestety poprzednich części nie czytałam.

Nie przeszkadzało mi to jednak w odbiorze książki. Może parę faktów z życia bohatera musiałam się domyślać, ale na prawdę nie miało to większego znaczenia.

Tytułowy Kacper Ryx to sierota nieznający swego pochodzenia, żołnierz w oddziale Stefana Batorego a jednocześnie inteligenty student medycyny Akademii Krakowskiej, który pełni na wojnie funkcję medyka. Ryx  ma także  prawo do wykonywania zawodu inwestygatora (Inwestygator Jego Królewskiej Mości czyli nadworny detektyw), które to nadał mu Zygmunt August. Kacper jest mężnym, odważnym i sprytnym młodzieńcem, przez co świetnie sprawdza się w nadanej mu roli. Rozwiązuje ówczesne "zagadki kryminalne" i wyjaśnia dworskie spiski. Bohater jest nieszczęśliwie zakochany w pannie Joannie Wapowskiej. Mam wrażenie, że romans ten został bardziej rozwinięty w poprzednich tomach. W części trzeciej wiemy już, że miłość młodych jest odwzajemniona, ale nieszczęśliwa, ponieważ różnice pochodzenia nie pozwalają im na kontynuowanie związku.

Znaczna część fabuły została poświęcona właśnie na opis wzajemnych stosunków Kacpra i Janki. Ale wbrew oczekiwaniom, nie w formie ckliwego romansu, tylko zapierającej dech w piersiach historii, w której istotne znaczenie ma największy wróg Kacpra - Samuel Zborowski.

Tutaj również historia jest nieco okrojona, bo Zborowski naraził się Ryxowi w poprzednich częściach powieści. Dlaczego i jak, tego do końca nie wiadomo. Jasne jest jednak to, że Samuel Zborowski jest wyjętym spod prawa przestępcą, morduje, gwałci i rabuje na prawo i lewo, a do tego jest na tyle przebiegły i zuchwały, że ucieka wszelkim pogoniom. Ryx, przy okazji wypełniania swoich obowiązków wobec króla, podąża za banitą licząc na możliwość odwetu. Wszystko zmienia się z chwilą, gdy Zborowski porywa Joannę. Wtedy porachunki Ryxa i Zborowskiego to już nie przelewki.

Wątek główny powieści to działania wojenne Batorego w konflikcie z Moskalami o Inflanty, oraz pogoń Ryxa za Zborowskim. Ciekawym wątkiem wplecionym w fabułę jest historia Elżbiety Batorówny, siostrzenicy króla. Była to kobieta słynącą z wielkiego sadyzmu i okrucieństwa wobec swej służby, a jej przestępstwa zostały włączone w powieść. Historia Kacpra i Janki to jeden z wątków powieści. Powiedziałabym poboczny. Dla mnie był on jednak najciekawszym. Wynika to oczywiście z faktu, że historia to nie jest najbliższa memu sercu dziedzina. Tło historyczne powieści zostało bardzo dobrze przedstawione. Mnie osobiście przytłaczał natłok miast, nazwisk i dat. Ale tak jak mówię, historia to nie to, co lubię najbardziej. Osobom, które w takiej tematyce się lubują, książka na pewno przypadnie do gustu.

Mimo wszystko lekturę miło wspominam, a dodatkowo jest to świetny sposób na zdobycie nowej historycznej wiedzy.

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Księgarni Matras, za co serdecznie dziękuję.

Sardegna