W piątek, 21 czerwca w katowickiej księgarni Tak Czytam miało miejsce wyjątkowe spotkanie autorskie, które mogło odbyć się dzięki współpracy Stowarzyszenia Śląscy Blogerzy Książkowi z Wydawnictwem Zysk i S-ka. Dlaczego to wydarzenie okazało się tak wyjątkowe? Z dwóch powodów. Po pierwsze, gościem spotkania była Pani Hanna Dikta, poetka, prozaiczka, autorką trzech książek poetyckich "Stop - klatka", "Awantury nie będzie" oraz "Cienie", a także trzech powieści obyczajowych "We troje", "To nie może być prawda" oraz najnowszej, która premierę miała 28 maja, książki "Dwie kobiety". 

 [fot. Agnieszka Kolano]

Po drugie, spotkanie miało dla mnie wymiar bardzo osobisty, bowiem zmierzyłam się na nim z kolejnym życiowym wyzwaniem. Po raz pierwszy uczestniczyłam w takim wydarzeniu w nieco innym charakterze, mianowicie, jako osoba prowadząca, nie muszę więc dodawać, że emocji było sporo! 

 [fot. Patryk Obarski]

Rozmowa z panią Hanią okazała się niezwykle inspirującym doświadczeniem, publiczność dopisała, wiele osób zaangażowało się w dyskusję, a księgarnia Tak Czytam, jak zwykle ugościła nas na najwyższym poziomie. W rozmowie z pisarką poruszyłyśmy wiele tematów m.in. na temat tego, jak zaczęła się jej przygoda z pisaniem, kiedy znajduje na nie czas, jak wygląda sam proces twórczy, kto czyta jej pierwsze teksty i ile czasu mija od pojawienia się pomysłu, do napisania gotowego tekstu. Jako że 28 maja premierę miała najnowsza powieść Hanny Dikty "Dwie kobiety", nawiązałyśmy także do tego tematu, choć w sposób dość ogólnikowy, bowiem o książce nie da się opowiadać bez spojlerów, a tego chciałyśmy uniknąć. Autorka opowiedziała, skąd wzięła się u niej trudna droga pisarska, poruszanie kontrowersyjnych, często niewygodnych tematów, jak buduje osobowości swoich bohaterów, czy są oni charakterami zaplanowanymi, czy w trakcie pisania zaczynają żyć własnym życiem, skąd czerpie inspiracje do pisania, i czy któreś z wydarzeń opisanych w jej książkach ma podłoże w autentycznych wydarzeniach.   

 [fot. Patryk Obarski]

Udało nam się także porozmawiać na temat tego, czy Pani Hania bardziej czuje się poetką, czy prozaiczką, co myśli o instapoezji, kiedy premierę będą miały "Cienie" - najnowsza książka poetycka oraz wysłuchać fragmentu poetyckiej twórczości. Porozmawiałyśmy także trochę o życiu prywatnym pisarki, o tym, co lubi robić, jakie książki czyta w wolnym czasie, czy z natury jest optymistką, i czym jest dla niej szczęście. 

[fot. Patryk Obarski]

 

Spotkanie zakończyło się oczywiście podpisywaniem książek przez autorkę, oraz prywatnymi rozmowami z czytelnikami. 

Niesamowite doświadczenie, wyjątkowy Gość, inspirująca rozmowa, dzięki której człowiek ma ochotę wyjść poza strefę swojego komfortu i wejść do świata poezji, choć z pewną nutą obawy, czy podoła. Nowe znajomości, wymiana doświadczeń, za takie chwile kocham blogowanie i wszystko to, co ze sobą niesie! Momenty, wydarzenia, takiem jak te, uświadamiają, że to, co robi się od lat w blogosferze, ma sens. Wspaniały wieczór Pani Haniu! Bardzo dziękuję!

Sardegna

Jak zaczęliście pierwszy dzień września, który wypadał akurat w ostatni, wolny tydzień wakacji? Mam nadzieję, że w sposób, jaki najbardziej lubicie, bo mnie właśnie tak udało się spędzić tą sobotę. Pierwszy września był bardzo książkowy. W zeszły weekend, na zaproszenie Śląskich Blogerów Książkowych prosto z Warszawy do Katowic, przyjechał Wojciech Nerkowski, scenarzysta i współtwórca takich seriali, jak: "Singielka", "BrzydUla", "Egzamin z życia", czy "Na Wspólnej" oraz Autor dwóch komedii kryminalnych "Spisek scenarzystów" i "Zdrada scenarzystów", wydanych przez Czwartą Stronę. 

Sobotę rozpoczęliśmy od krótkiego spaceru po Katowicach, śniadania i kawy z Autorem, później przenieśliśmy się do Księgarni Tak Czytam, gdzie odbywała się już oficjalna część spotkania. Rozmowę z Wojciechem Nerkowskim przeprowadził nasz kolega Patryk z bloga Moje Bestsellery, pytając Autora między innymi o to, czym różni się pisanie scenariuszy od powieści, czy kreacja postaci "Spisku..." i "Zdrady..." była inspirowana prawdziwymi osobami, czy tworzenie powieści na podstawie serialu jest dobrym pomysłem, i odwrotnie, czy napisanie scenariusza do gotowej książki jest zajęciem, którego podjąłby się każdy scenarzysta. 

Spotkanie przebiegło w bardzo miłej atmosferze, a sam Autor będący sympatycznym i rozmownym człowiekiem, chętnie odpowiadał na wszystkie pytania publiczności. Czytelnicy mogli dowiedzieć się jeszcze, kiedy planowana jest trzecia i jednocześnie ostatnia część trylogii o scenarzystach, jakie plany pisarskie ma Autor na najbliższy czas,  jakie książki lubi czytać dla przyjemności, i czy pracując wśród seriali ma jeszcze ochotę na ich oglądanie. 

Spotkanie zakończyło się rozdawaniem autografów i składaniem podpisów w "Spisku scenarzystów" i "Zdradzie scenarzystów", z czego i ja skorzystałam, a w międzyczasie można było niespiesznie pokręcić się po księgarni Tak Czytam, która w swej ofercie ma wiele interesujących tytułów w znakomitych cenach.

Po części oficjalnej przyszła kolej na mniej formalną. Wraz z Autorem i grupą ŚBKów przeszliśmy na obiad, gdzie w bardziej prywatnym gronie rozmawialiśmy o naszym Stowarzyszeniu, blogosferze, ulubionych książkach i serialach. Podpytaliśmy też Wojtka o plany na przyszłość, ulubione powieści, a także pokazaliśmy mu skrawek naszej małej Ojczyzny, ograniczony w prawdzie do okolic Spodka i Muzeum Śląskiego, bo na więcej nie starczyło czasu, ale mamy nadzieję, że następnym razem będziemy mogli zaprosić Autora na dłuższy spacer. 

Sobota minęła mi pod hasłem świetnego spotkania i wielu inspirujących rozmów. Ja w ogóle jestem wielką entuzjastką organizowania spotkań autorskich (choć nie na każde z przyczyn technicznych umiem dotrzeć), bowiem jest to dla mnie zawsze okazja na lepsze poznanie pisarza i spojrzenie na jego twórczość świeżym okiem. A że jesień na Śląsku w tym roku, zapowiada się interesująco w kwestii różnych wydarzeń kulturalnych, mam tylko nadzieję, że uda mi się wziąć udział w przynajmniej kilku z nich, a póxniej podzielić się z Wami moimi wrażeniami.

Sardegna

Wydawnictwo: Agora

Liczba stron: 384

Moja ocena : 6/6

Kto czyta Książki Sardegny, ten wie, że literatura wysokogórska jest jedną z moich ukochanych. Czytałam wiele relacji z udanych wypraw, a także tych, które skończyły się tragicznie. Sięgałam po książki, które były zupełnie pozbawione emocji i okazywały się bardziej spisaniem suchych faktów i dat, niż żywą opowieścią. Czytałam górskie historie pełne pasji, nasycone energią, pięknie opisujące poczucie zwycięstwa, czy też gorycz porażki i smutku po dramatycznej wyprawie. Sięgałam po książki o wybitnych himalaistach, i ich dokonaniach, zapoznawałam się z bezpośrednimi relacjami wydarzeń, a także z pracą dziennikarską na ten temat. Jednak żadna z tych książek (a większość z nich oceniłam na 6/6) nie podobała mi się tak bardzo, jak powyższa. 

Książka Adama Bieleckiego i dziennikarza Dominika Szczepańskiego "Spod zamarzniętych powiek" podobała mi się tak naturalnie i zwyczajnie, ale historia życia i dokonań śląskiego himalaisty, który wzbudza w ludziach tak skrajne emocje, nie mogła być po prost przeciętna.

Bielecki to wspinacz pochodzący z Tychów, który na swoim koncie ma wiele sukcesów, między innymi pierwsze zimowe zdobycie Broad Peak i Gasherbrum, ale także wejście na K2, Makalu oraz bardzo wiele innych, spektakularnych górskich osiągnięć. Jak sam mówi, wspina się od 20 lat, a swą przygodę z górami rozpoczął w wieku lat 13. 

Adam Bielecki swoją osobą wzbudza w ludziach skrajne emocje. Niektórzy zachwycają się jego osiągnięciami, a sam himalaista staje się dla nich inspiracją i postacią godną naśladowania. Inni natomiast strasznie krytykują jego postawę, uważając za nieuczciwego i skupionego tylko na sobie wspinacza, nie przestrzegającego zasad współpracy i nie biorącego odpowiedzialności za kolegów w górach. Te skrajne opinie mają oczywiście związek z tragicznymi wydarzeniami z 2013 roku, które rozegrały się podczas pierwszego zimowego zdobywania Broad Peaku. Z czterech himalaistów, dwóch zginęło w czasie zejścia, a jako że Adam Bielecki i Artur Małek szczęśliwie zakończyli wyprawę, to ich obarczono winą za śmierć kolegów. 

Powiem szczerze, że mnie również udzieliła się ta opinia mass mediów i miałam mieszane uczucia, w stosunku do osoby Adama Bieleckiego. Nie będę szczegółowo wyrażała tutaj swojej opinii na ten temat, trudno jest mi bowiem wysnuwać sądy pod adresem osób będących w sytuacji, w której ja nigdy nie miałam okazji się znaleźć. Na szczęście mogłam swoje zdanie zweryfikować bezpośrednio, na spotkaniu autorskim z himalaistą, które miało miejsce 4 marca w Tyskiej Galerii Sportu. 

Spotkanie miało wielki rozmach i miło mnie to zaskoczyło, bo wydawało się, że w Tychach takie książkowe wydarzenie będzie raczej miało charakter kameralny. Na miejscu przekonałam się jednak, że to błąd, bo cała sala konferencyjna wypełniona jest do ostatniego miejsca a ludzie siadają na podłodze. Być może miało to związek z faktem, że Adam Bielecki pochodzi z Tychów, więc i na spotkanie przybyła rodzina, wiele jego przyjaciół i bliskich. Nie da się jednak ukryć, że promocja "Spod zamarzniętych powiek" spotkała się z przeolbrzymim zainteresowaniem ludzi, którzy po prostu chcieli poznać i posłuchać na żywo Bieleckiego, a oprócz zajętych miejsc przejawiało się to choćby wykupionymi wszystkimi egzemplarzami książki.

Sama rozmowa z himalaistą, a także dziennikarzem, Dominikiem Szczepańskim, który współtworzył książkę, przeplatana anegdotami, projekcją filmów i pokazem zdjęć, przebiegała w bardzo miłej atmosferze. Z niej wyłonił mi się zupełnie inny obraz Adama Bieleckiego, człowieka naprawdę sympatycznego, konkretnego, znającego się na swojej pracy, który nie jest wcale zadufany w sobie, ani przesadnie pewny siebie. Zobaczyłam człowieka, który świetnie realizuje się w swojej pasji, ma wielkie wsparcie w rodzinie, nie boi się marzyć i stawiać sobie kolejnych celów. 

Jako że jesteśmy z Adamem Bieleckim niemal równolatkami, nie potrafię sobie wyobrazić siebie w wieku 13 - 16 lat, dokonującą czynów, i biorącą udział w wydarzeniach, w który brał udział himalaista. Dlatego Bielecki jawi mi się, jako człowiek niesamowicie odważny, zdeterminowany, pełen pasji, wiary we własne możliwości, ale też racjonalnie myślący, rozsądny i potrafiący trzeźwo ocenić sytuację. 
 

I powiem Wam, że za to właśnie lubię spotkania autorskie. Pozwalają one spojrzeć na pisarzy i twórców książek z zupełnie nowej perspektywy. W tym przypadku spotkanie zmieniło mój obraz postrzegania Adama Bieleckiego i od tej pory jego sukcesy w górach będą miały dla mnie zupełnie inny wydźwięk. Będę też nieco krytyczniej odnosić się do wszelkich medialnych informacji, związanych z Bieleckim.
 

Tyskie spotkanie dało publiczności odpowiedź na wiele pytań: do jakiej kolejnej wyprawy szykuje się wspinacz, jak w praktyce wyglądała praca nad książką, od czego zaczęła się przygoda Bieleckiego z górami, jak wspomina on swoje największe osiągnięcia oraz co sądzi o nagonce na swoją osobę po Broad Peaku. Po wyczerpującej rozmowie obaj panowie cierpliwie odpowiadali na pytania publiczności, a później rozdawali autografy wszystkim zainteresowanym, czekającym w kilometrowej kolejce.

Jeśli chodzi o samą książkę, tak jak napisałam na początku, "Spod zamarzniętych powiek" znajduje się w mojej czołówce książek wysokogórskich. Poza całą historią osobistą Adama Bieleckiego, od wczesnej młodości i pierwszej fascynacji górami, do czasów współczesnych, czyli praktycznie do zimowej akcji pod Nanga Parbat (o której traktuje też inna książka Dominika Szczepańskiego "Nanga Parbat. Śnieg, kłamstwa i góra do wyzwolenia"), w książce można znaleźć szczegółową relację z największych sukcesów himalaisty, opis wejść na najgroźniejsze ośmiotysięczniki, a także wiele pięknych zdjęć, autorstwa samego Bieleckiego i jego towarzyszy. Dodatkowym atutem książki są kody QR, które po zeskanowaniu pozwalają na dostęp do filmów z wypraw, pochodzących z prywatnego archiwum wspinacza. Dzięki nim czytelnik może bezpośrednio przenieść się do świata gór wysokich i od razu poczuć mroźny klimat i zmierzyć się (choćby wirtualnie) z wyczerpującą wędrówką na szczyt. Filmy dotyczą konkretnych wydarzeń, o których mowa w danym fragmencie książki, więc to jest naprawdę super!

Książka jest cudownie wydana, a wydawnictwo Agora, jak zwykle stanęło na wysokości zadania. "Spod zamarzniętych powiek" pięknie prezentować się będzie obok książki "Kukuczka", jest bowiem utrzymana w podobnym klimacie i formie. Historia Adama Bieleckiego na pewno przypadnie do gustu nie tylko fanom himalaizmu i ludziom zainteresowanym literaturą wysokogórską, ale też osobom, których fascynują ciekawe osobowości. Bielecki na pewno do takich należy.

Sardegna